Przykładowy harmonogram pisania pracy

przez

Napiszę o pracy licencjackiej, gdyż pierwsza praca dyplomowa sprawia ludziom najwięcej problemów, mają najwięcej wątpliwości. Spróbuję to opisać w 10 puntach.

  1. Pod koniec drugiego roku studiów (czwartego semestru) wskazanie wybranemu wykładowcy (przyszłemu promotorowi) obszaru własnych zainteresowań, w ramach którego chcecie wyszukać interesujące Was zagadnienia.
  2. Po przyjęciu na wybrane seminarium wspólnie z promotorem określacie temat swojej pracy.
  3. Wypełniacie i przesyłacie do Dziekanatu Formularz zgłoszeniowy pracy dyplomowej i zarejestrować się w grupie seminaryjnej.
  4. Przygotujecie, przedstawiacie i omawiacie z promotorem plan i strukturę pracy oraz wcześniej przygotowaną literaturę przedmiotu.
  5. Pracujecie nad źródłami i literaturą tematu, a w przypadku prac badawczych – przygotowujecie metodologię procesu badawczego związanego z tematem pracy.
  6. Sukcesywnie prezentujecie fragmentów pracy na kolejnych seminariach.
  7. Pracujecie nad komentarzami z dyskusji seminaryjnej i uzupełnieniami dokonanymi przez promotora.
  8. W marcu trzeciego roku studiów (nie później) przedstawiacie promotorowi pierwszą wersję całej pracy licencjackiej.
  9. Opracowujecie ostateczną wersję pracy na podstawie dyskusji seminaryjnych oraz uwag i instrukcji promotora.
  10. Składacie pracę do promotora (zgodnie z Regulaminem studiów, złożenie pracy powinno nastąpić na cztery tygodnie przed terminem egzaminu dyplomowego).
5/5 - (7 votes)

Oświadczenie dyplomanta

przez

Oświadczenie dyplomanta weszło już na stałe do polskich uczelni. Uczelnie w ten sposób starają się zabezpieczyć przez odpowiedzialnością za plagiaty studentów.

Imię i nazwisko: ………………………………………………………….. nr albumu: ………………….

Świadomy(a) odpowiedzialności karnej z tytułu naruszenia przepisów ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (t.j. Dz. U. z 2006 r. Nr 90, poz. 631, z późn. zm.) oświadczam, że przedkładana praca dyplomowa

Tytuł pracy: ………………………………………………………………………………………………………………… została napisana przeze mnie samodzielnie i nie była wcześniej podstawą żadnej innej urzędowej procedury związanej z nadaniem dyplomu wyższej uczelni lub tytułów zawodowych. Jednocześnie oświadczam, że w/w praca nie narusza, w rozumieniu ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, praw autorskich innych osób oraz dóbr osobistych chronionych prawem cywilnym. Wszystkie informacje umieszczone w pracy, uzyskane ze źródeł pisanych i elektronicznych oraz inne informacje, zostały udokumentowane w wykazie literatury odpowiednimi odnośnikami.

Jednocześnie oświadczam, iż treść pracy w wersji elektronicznej jest zgodna z treścią wydrukowanego oryginału pracy.

Wyrażam również zgodę na przetwarzanie mojej pracy dyplomowej oraz przechowywanie jej w celach realizowanej procedury antyplagiatowej w bazie cyfrowej Systemu Antyplagiatowego, jak również w ogólnopolskim repozytorium pisemnych prac dyplomowych.

(podpis dyplomanta)

Bez podpisania takiego oświadczenia, niestety, nie obronicie swojej pracy dyplomowej.

5/5 - (7 votes)

Tablice w pracach

przez

TABLICE

wyciąg z PN-78/N-01222.04

Należy je umieszczać w tekście możliwie najbliżej miejsca, gdzie jest o nich wzmianka. Czasami zdarza się, że tablice są większe od strony (najczęściej ma to miejsce w pracach dyplomowych z politechnik). Tablice większe od formatu strony, które nie mogą być podzielone należy wtedy drukować w postaci wklejek składanych.

TYTUŁY i NUMERACJA – nazwy Tabela i Tablica można stosować wymiennie. Jeśli w tekście występują również zestawy ilustracji, należy je określać nazwą Tablica, dla zestawów słowno-liczbowych stosując nazwę Tabela.

Tablice należy opatrywać tytułami. Jeżeli powołujemy się w tekście na  tablice, należy je również ponumerować używając cyfr arabskich. Numeracja tabel może być ciągła dla całej pracy lub dla poszczególnych rozdziałów (np. tablice do rozdziału 4 oznacza się: Tablica 4.1, Tablica 4.2…).

ZNAKI UMOWNE STOSOWANE W TABLICACH – w tablicach nie należy pozostawiać klatek pustych. W przypadku braku danych należy stosować następujące znaki umowne:

  • kreska (-) – zjawisko nie występuje;
  • zero (0) – zjawisko istnieje, jednakże w  ilościach mniejszych od  liczb, które  mogły być wyrażone uwidocznionymi w  tablicy znakami cyfrowymi;
  • kropka (.) – zupełny brak informacji lub brak informacji wiarygodnych;
  • znak x – wypełnienie rubryki ze względu na układ tablicy jest niemożliwe lub niecelowe;
  • „W tym” – oznacza, że nie podaje się wszystkich składników sumy.

DZIELENIE TABLIC – jeżeli tablica nie mieści się na jednej stronie książki, należy nad wszystkimi częściami umieszczonymi na stronach następnych powtarzać jej numer oraz tytuł, dodając w nawiasie określenie: ciąg dalszy lub skrót cd.
Jeżeli tablica jest umieszczona poziomo (poprzecznie) na stronach na rozwarciu, na stronach nieparzystych nie należy powtarzać tytułu tablicy ani nagłówków kolumn.

INFORMACJE O ŹRÓDLE – pod każdą tablicą należy podać podstawowe elementy identyfikacyjne dokumentu wraz z numerem strony, z której  zaczerpnięto dane, a w przypadku tablicy zawierającej wyniki badań autora pracy – sformułowanie: Obliczenia własne autora.

5/5 - (8 votes)

Metody, techniki i narzędzia badawcze

przez

Metody, techniki i narzędzia badawcze to narzędzia, które służą do zbierania i analizowania danych w celu uzyskania odpowiedzi na pytania badawcze. Oto kilka przykładów:

  1. Metoda ilościowa: polega na zbieraniu danych liczbowych i statystycznej analizie, takiej jak ankiety, testy i eksperymenty.
  2. Metoda jakościowa: polega na zbieraniu danych opartych na opiniach i doświadczeniach, takich jak wywiady, obserwacje i analiza dokumentów.
  3. Technika badawcza: polega na specjalnym sposobie zbierania danych, takim jak fokusowe grupy dyskusyjne, analiza tekstu lub badanie eksperymentalne.
  4. Narzędzia badawcze: polega na użyciu specjalistycznych narzędzi, takich jak programów statystycznych, programów do analizy tekstu lub sprzętu laboratoryjnego.
  5. Metodologia mieszana: polega na wykorzystaniu różnych metod i technik badawczych w celu uzyskania bardziej złożonego i wiarygodnego obrazu.

Wybór metod, technik i narzędzi badawczych zależy od rodzaju badań, celów badawczych, dostępności danych i ograniczeń budżetowych. Ważne jest, aby badacz dokładnie przestudiował różne opcje i wybrał te, które najlepiej odpowiadają jego potrzebom.

Przyjęte rozwiązanie metodologiczne de facto ilustruje sam sposób formułowania celów, problemów, hipotez badawczych i określania zakresu pracy.

Nie byłoby to możliwe bez metodycznego myślenia. Niemniej jednak wskazane jest nazwanie i precyzyjne zdefiniowanie metod, technik i narzędzi badawczych przyjętych w danej pracy. Różnią się one w zależności od dziedziny nauki, w której prowadzone są badania, a także w zależności od specyfiki problemu badawczego (zagadnienia). Szczegółowe omówienie powszechnie akceptowanych metod badawczych można znaleźć w odpowiednim podręczniku badawczym. Warto jednak rozróżnić powyższe terminy (metoda, technika, narzędzie), bez utożsamiania ich ze sobą, co często ma miejsce w przypadku przyszłych mistrzów.

I tak metoda oznacza: przemyślany (świadomy i nieprzypadkowy), powtarzalny i skuteczny sposób rozwiązania ogólnego problemu badawczego. Metoda jest odpowiedzią na pytanie jak rozwiązać dany problem badawczy. Powtarzalne i skuteczne – jeżeli działanie na obiekt w podobnych warunkach zawsze lub prawie zawsze przynosi podobny skutek (wymiar ponadjednostkowy). Metoda – komponenty:  wybór tematu i celu badań, dobór środków (technik) badawczych, przewidywanie efektów (hipotezy), realizacja planu badań, weryfikacja / falsyfikacja.

Z kolei technika (procedura) to metoda pozyskiwania (gromadzenia, pozyskiwania) danych (informacji, materiałów).

Technika jest odpowiedzią na pytanie jakie narzędzia badawcze będą wykorzystywane w pracy (np. kwestionariusz ankiety) do rozwiązania problemu badawczego.

Zatem metoda jest pojęciem szerszym niż technika, a technika obejmuje pojęcie narzędzi.

5/5 - (7 votes)

Przypisy i aneksy w pracach dyplomowych

przez

PRZYPISY

wyciąg z PN-78/N-01222.04

Ze względu na treść i charakter dzielą się na:

  • rzeczowe – objaśniające i komentujące fragmenty tekstu głównego,
  • słownikowe – podające znaczenie terminów obcojęzycznych, staropolskich, itd.
  • bibliograficzne – zawierające opisy dokumentów, z których pochodzą cytaty lub informacje zawarte w tekście.

Przypisy bibliograficzne powinny zawierać podstawowe elementy identyfikacyjne powoływanego dokumentu wg PN 78/N-01222/07, uzupełnione wskazaniem właściwej strony.

W przypadku ponownego odwołania się do dokumentu już opisanego w przypisie należy stosować zapis skrócony według następujących zasad:

  • jeśli powołujemy się na dokument wymieniony w przypisie bezpośrednio poprzedzającym stosuje się określenie: „Tamże” (lub: Ib., Ibid.) z podaniem numeru odpowiedniej strony;
  • jeśli powołujemy się na to samo miejsce dokumentu wymienionego w przypisie bezpośrednio poprzedzającym, umieszczonym na tej samej stronie książki, stosuje się jedynie określenie: „Tamże” (lub: Loc. cit., Ib., Ibid.);”

„Op. cit” – (opere citato = w poprzednio przytoczonym dziele)

„Zob. też” „Por. też” – stosowane są zastępczo z ww. skrótami.

  • jeśli powołujemy się na dokument wymieniony w jednym z przypisów wcześniejszych, należy powtórzyć tylko początkowe elementy opisu tego dokumentu dodając numer odpowiedniej strony.

UMIEJSCOWIENIE I SZEREGOWANIE PRZYPISÓW

Zaleca się umieszczanie przypisów u dołu strony, na której występują odpowiednie odnośniki w tekście, ewentualnie po poszczególnych rozdziałach.

SPOSOBY POWIĄZANIA PRZYPISÓW Z TEKSTEM
Za pomocą odnośników:

  • cyfry arabskie – dla całego tekstu
  • małe litery – w obrębie strony
  • znaki umowne (gwiazdki) – dla małej liczby przypisów

Odnośniki powinny znajdować się powyżej linii (czcionka frakcji górnej) z prawej strony.

WYRÓŻNIENIE GRAFICZNE

Zaleca się tekst przypisów wyróżniać mniejszą czcionką.

ANEKSY

Należy umieszczać przed lub po przypisach autorskich (dotyczy to przypadku, gdy przypisy zostały zgrupowane po tekście głównym).

5/5 - (7 votes)