Uwagi ogólne o pisaniu prac

1. W celu uzyskania informacji o strukturze pracy i możliwościach opracowania na seminariach dyplomowych zawsze zostaniesz zapytany, ile stron musi mieć tekst. To pytanie udowadnia, że ​​osoby, które pytają o numer strony, nie wiedzą, jakie wymagania merytoryczne należy spełnić podczas pisania pracy. Żadna publikacja specjalistyczna nie określa zakresu wymogu egzaminacyjnego. Jakość pracy nie zależy od ilości stron. To zależy od przekonującego, logicznego i rzetelnego tematu.

2. Innym bardzo ważnym pytaniem jest to, aby studenci nie pytali: Ile czasu należy poświęcić na przygotowanie całego kursu? Jeśli student ma bardzo ustrukturyzowane notatki, teksty i poprawione opracowania, które systematycznie przygotowywał na seminaria, może napisać tekst do opracowania w ciągu kilku tygodni. Sto godzin dobrze zorganizowanej pracy osobistej może wystarczyć. Jednak na przetwarzanie nie powinno być zbyt mało czasu. Każdy wie z własnego doświadczenia, że ​​starannie przygotowana prezentacja końcowych rezultatów trudnego zadania ma istotny wpływ na ocenę. Więc nie oszczędzaj czasu na pracy redakcyjnej. Warto stosunkowo szybko zebrać wiedzę na ten temat i zbudować własną wiedzę, aby nie starczyło czasu i energii na pracę nad osiągniętymi wynikami.

3. Na stronie tytułowej należy podać imię i nazwisko autora pracy. To bardzo ważna informacja – wskazuje, kto jest autorem tekstu. Jeśli osoba tam wymieniona nie napisała pracy samodzielnie, to może podlegać odpowiedzialności karnej. Każdy, kto podaje plagiat po imieniu, jest nie tylko oszustem, jest także przestępcą, musi spodziewać się wezwania do prokuratury.

4. Formułowanie nazwy stanowiska może być czasem trudne. W fazie planowania wybrany temat został zatwierdzony przez dziekanat. Zmiana przedmiotu wymaga zgody tego kolegium. Dlatego przy ustalaniu tytułu studiów należy zawsze dokonać rozróżnienia między zatwierdzonym tematem.

5. Bardzo ważne jest opisanie treści pracy dyplomowej w sposób logiczny i komunikatywny. Nie powinno być powtórzeń. Dlatego każdy rozdział powinien zaczynać się od wyjaśnienia celu, w jakim został opracowany. Po tym wyjaśnieniu tekst zostaje włączony do treści. Zalecamy dodanie podsumowania na końcu każdego rozdziału. Ten sposób uchwycenia treści poszczególnych rozdziałów odzwierciedla strukturę całego opracowania. Ta metoda pomaga uniknąć powtórzeń i sprzeczności w opisach.

5/5 - (1 vote)

Wstęp oraz zakończenie pracy dyplomowej

Wstęp stanowi wizytówkę pracę, jest tak ważnym elementem prac, że  musi być dopracowany, musi być napisany na najwyższym poziomie.

Zadaniem wstępu jest poinformowanie czytelnika o tym, co zawiera praca i czego można się spodziewać po jej zawartości.

We wstępie trzeba zamieścić takie elementy jak:

a) podać temat pracy i wyjaśnić użyte w niej pojęcia (w razie potrzeby);

b) wyjaśnić i uzasadnić, dlaczego wybrano dany temat (w pierwszej kolejności uzasadnić elementy naukowe, które uzasadniają dokonany wybór – np. wyniki swojej działalności zawodowej);

c) określić cel pracy i przedstawić zawarte w niej tezy, które autor odrzuca i które potwierdza;

d) określić rodzaj i charakter źródeł wykorzystanych w pracy (literatura, raporty, opracowania, podręczniki, internet);

e) omówić zastosowane metody badawcze oraz podać informacje o zebranym materiale badawczym;

f) scharakteryzować strukturę pracy oraz przedstawić poszczególne rozdziały jeden po drugim, podając ich główne idee.

Z kolei zakończenie pracy powinno być jej podsumowaniem, więc powinno być jasne i przejrzyste. Należy unikać powszechnego błędu powtarzania informacji zawartych we wstępie, tj. krótkiej – na końcu powinna być synteza wniosków i podsumowanie ustaleń autora w rozdziałach i podrozdziałach, a także umożliwienie Czytelnikowi oceny, czy Autor pracy osiągnął zamierzony cel.

5/5 - (2 votes)

Praca nie może być wyłącznie zbiorem cytatów

Praca nie może być tylko zbiorem cytatów, które niektórzy uważają za naukowe. Cytaty z różnych źródeł nie powinny stanowić przerwy w tekście. Powinny uzasadniać i ilustrować Twoją opinię oraz stanowić podstawę do dyskusji, której zasady zostały jasno określone we wstępie do pracy.

Nie musisz więc zaczynać tekstu od cytatu tylko dlatego, że robią to inni lub dlatego, że ładnie wygląda. Cytowanie w oparciu o art for art, czyli bez przekonania, że ​​takie podejście jest konieczne, nie ma sensu.

Każdy cytat ma swoje znaczenie w zależności od miejsca, długości i kontekstu.

Cytuj innych, gdy zwracasz się do ich autorytetu, kłócisz się z nimi, wykorzystujesz ich pracę lub uważasz, że odzwierciedlają problem. Cytat w bardzo żywy i oryginalny sposób. Jednakże, kiedy bardziej interesujesz się lub jesteś w stanie wyrazić myśli innych ludzi, uchwyć je i przedyskutuj.

Czasami dobry cytat to tylko fragment myśli, a nie cały akapit.

Konieczna jest więc refleksja, gdyż wyrwanie fragmentu wypowiedzi z kontekstu może prowadzić do zniekształceń, rzucić myśli autora w złym świetle i wprowadzić w błąd niedoświadczonego czytelnika.

Cytat powinien być zawsze przypisem i być oznaczony w tekście cudzysłowami na początku i na końcu lub kursywą, chyba że styl redakcyjny redakcji nie pozostawia wątpliwości, że jest to cytat (dopuszczalne są wówczas inne oznaczenia, z w tym książka). Cytując teksty rozpoczynające się złamanym zdaniem, nie zapomnij o tak zwanych cudzysłowach otwierających z nawiasami:

Tymczasowa Komisja Koordynacyjna NSZZ „Solidarność” stanow­czo potępia akt prowokacji, jakim jest napad na Ambasadę PRL w Ber­nie. […] Prowokacja ta stanowi próbę zdyskwalifikowania naszego związku w oczach światowej opinii publicznej, zniwelowania skutków politycznej porażki, którą totalitarny system poniósł 31 VIII [1982 r.] w Polsce.

Ostrzegamy jednocześnie opinię publiczną przed możliwością dalszych tego typu prowokacji.”

Źródło: Napad na Ambasadę w Bernie, „Tygodnik Mazowsze”, 15 IX 1982, nr 26.

Od 6 do 9 IX 1982 r. czterech uzbrojonych mężczyzn okupowało Ambasadę PRL w Bernie. Pracowników i interesantów przebywających na terenie placówki wzięto jako zakładników. Terroryści przedstawili się jako członkowie Polskiej Powstańczej Armii Krajowej i żądali zwolnie­nia internowanych członków NSZZ „Solidarność”, w tym Lecha Wałęsy, oraz zniesienia stanu wo­jennego. W toku negocjacji zmienili oni żądania na zapewnienie transportu lotniczego do Albanii lub Chin oraz okup w wysokości kilku milionów franków szwajcarskich. Okupacja ambasady zo­stała zakończona szturmem szwajcarskich służb specjalnych. Na łamach polskiej prasy za całe wydarzenie próbowano obwiniać m.in. działaczy „Solidarności”. Zob. M. Pernal, J. Skórzyński, Kalendarium Solidarności 1980-1989, Warszawa 2005, s. 110; T. Kozłowski, Terroryści z PRL, „Newsweek” 2010, nr 45.

5/5 - (4 votes)

Wybór tematu pracy dyplomowej

Kiedy zaczynasz pisać pracę dyplomową, musisz zadać jasne i zrozumiałe pytanie o cel i charakterystykę pracy. Wydaje się, że praca powinna uwzględniać kilka ważnych celów, które dotyczą przede wszystkim studenta, w tym:

• czy dyplomant piszący pracę ma umiejętność prowadzenia badań i pracy naukowej,

• czy student posiada odpowiednią wiedzę w zakresie specjalizacji, w której chcą prowadzić badania;

• czy potrafi sformułować na piśmie temat swojej pracy w sposób właściwy naukowo i rozwinąć badane treści na kilku stronach;

• czy metody i procedury badawcze zostały dobrane prawidłowo oraz czy przedstawione w pracy wyniki badań mają charakter pracy badawczej.

Przy wyborze tematu studenci powinni kierować się następującymi motywami: zainteresowaniami, talentami, umiejętnościami, pracowitością, możliwością korzystania z literatury polskiej i zagranicznej.

Temat pracy może również zaproponować firma, która organizuje i finansuje studentów na studiach pozauniwersyteckich; dobrze by było, gdyby temat pokrywał się z przyszłymi zadaniami magistranta. Tematy prac dyplomowych mogą również zaproponować współpracujące z uczelnią firmy, instytucje lub organizacje biznesowe.

Można jednoznacznie stwierdzić, że student na początku pracy dyplomowej musi umieć postawić problem badawczy, umiejętnie stosować metody badawcze, selekcjonować i podsumowywać wyniki swoich badań. Niezwykle ważna jest umiejętność przedstawienia wyników badań w formie pisemnej zgodnie z zasadami pisarstwa naukowego. Jak widać są to dość wysokie wymagania stawiane magistrantowi, ale jak pokazuje praktyka, można je zrealizować podczas pisania pracy magisterskiej. Ponadto daje mu możliwość pogłębienia wiedzy w wybranym obszarze oraz rozwijania umiejętności badawczych.

Zadanie badawcze musi być odpowiednio zaplanowane, a następnie konsekwentnie realizowane zgodnie z planem zatwierdzonym przez instytucję realizującą projekt. Planowanie dotyczy również techniki badawczej, która uwzględnia warunki zewnętrzne, w jakich praca jest wykonywana i sposób jej pisania. Dobrze zaplanowana praca ma szansę na pełny sukces, decyduje o sukcesie i rzetelności uzyskanych przez studenta wyników badań.

Temat pracy powinien być wąski, jak najbardziej szczegółowy i konkretny. Praca z tematami sformułowanymi zbyt daleko i szeroko często kończy się niepowodzeniem, a praca jest przeważnie powierzchowna i płytka.

5/5 - (5 votes)

Struktura pracy

We wstępie i(lub) streszczeniu przedstawia się strukturę pracy. Niekoniecznie jednak szczegółowo, bardziej ogólnie treść rozdziałów (zwłaszcza, że ​​formalnie jeszcze nie istnieją).

Należy pamiętać, że struktura pracy (poszczególne rozdziały i podrozdziały) jest konsekwencją przyjęcia określonej metody rozwiązania danego problemu badawczego. Czytelnik (np. recenzent) zainteresowany przyjętą przez autora metodą najpierw przeanalizuje strukturę pracy, a następnie sprawdzi, jak autor zdefiniował zastosowaną przez niego metodę. Decydującym czynnikiem jest zatem treść metody, a nie jej nazwa. Nie wystarczy zatem zawrzeć we „Wstępie” formuły, że „dzieło zostanie napisane metodą analityczno-syntetyczną” bez dalszej refleksji. Taka jest treść pracy, a jej struktura powinna to potwierdzać.

Każdy rozdział pracy dyplomowej powinien być logicznie powiązany z resztą pracy. Nie może stanowić części autonomicznej związanej z samą strukturą dzieła przez sam tytuł. Treść danego rozdziału powinna logicznie wynikać z treści poprzedniego i implikować kolejność refleksji w następnym rozdziale.

Rozdziały powinny być podobne pod względem objętości (chociaż nie jest to bardzo trudna zasada). Praca magisterska powinna w zasadzie zawierać co najmniej trzy rozdziały i nie więcej niż pięć. Nie jest to jednak wymóg bezwzględny – dozwolone są prace z dwoma rozdziałami i te z więcej niż pięcioma rozdziałami.

Każdy rozdział powinien – podobnie jak cała praca – mieć własną strukturę, formalny układ treści. Tak więc, rozpoczynając dany rozdział, konieczne jest – przed omówieniem poszczególnych podrozdziałów i akapitów – krótkie scharakteryzowanie logiki użytej w nim treści. W tym miejscu należy wstępnie zdefiniować tematykę podrozdziałów, wskazując ich istotny związek z tematem rozdziału. Należy pamiętać, że zadaniem każdego rozdziału jest odpowiedź na konkretną część (aspekt) problemu badawczego postawionego we „Wstępie”.

W dalszej części pracy (podrozdziały, paragrafy) powinna znaleźć się szczegółowa refleksja na temat wybranych aspektów problemu zdefiniowanego we wstępie do rozdziału. na zakończenie podsumowanie wniosków wynikających z przeprowadzonych analiz. Zdania kończące rozdział mogą stanowić wstępną zapowiedź treści kolejnego rozdziału, jako logiczną kontynuację danej refleksji.

5/5 - (7 votes)