piszacamama

Rozdziały i podrozdziały pracy dyplomowej

przez

Sekcje i podrozdziały są najważniejszymi częściami pracy, ponieważ zawierają jej najważniejszą treść. Oczywiście sam autor decyduje o podziale tekstu na rozdziały, podrozdziały lub akapity (za radą promotora). Dlatego podział na rozdziały jest pracą twórczą autora pracy.

Tytuły i odpowiadające im treści rozdziałów powinny następować po sobie, tworząc całościową, wewnętrznie holistyczną i nieprzypadkową, co pozwala przejść do głębszych i bardziej szczegółowych rozważań, a następnie do ewentualnej syntezy lub uogólnienia.

Podczas redagowania tekstu głównego pracy należy uwzględnić następujące środki formalne:

  • należy wyróżnić poszczególne sekcje, aby każda rozpoczynała się na nowej stronie, a podsekcje można było oddzielić pustą linią,
  • tytuł rozdziału i jego numer należy pisać cyframi rzymskimi, które powinny znajdować się pośrodku,
  • liczba odcinków nie powinna być zbyt duża, ale też zbyt mała. Zakłada się, że powinny być co najmniej trzy.

Struktura rozdziałów i działów nie powinna być zbyt skomplikowana. Na początku każdej sekcji możesz krótko zapisać, o czym mowa.

Bibliografia

  1. Boć Jan, Jak pisać prace magisterską, Wydawnictwo Kolonia Ltd, Wrocław 1995.
  2. Gambarelli Gianfranco, Jak przygotować pracę dyplomową lub doktorską: Wybór tematu, pisanie, prezentowanie, publikowanie, Universitas, Kraków 1998.
  3. Godziszewski Jerzy, Ogólne zasady pisania, recenzowania i obrony prac dyplomowych, TNOiK, Zielona Góra 1987.
  4. Jura Józef, Jan Roszczypała, Metodyka przygotowania prac dyplomowych licencjackich i magisterskich, Wyższa Szkoła Ekonomiczna, Warszawa 2000.
  5. Majchrzak Jadwiga, Metodyka pisania prac magisterskich i dyplomowych : poradnik pisania prac promocyjnych oraz innych opracowań naukowych wraz z przygotowaniem ich do obrony lub publikacji, Wydawnictwo Akademii Ekonomicznej w Poznaniu, Poznań 1999.
  6. Osuchowska Barbara, Poradnik autora, tłumacza i redaktora, Warszawa 2005.
  7. Pułło Andrzej, Prace magisterskie i licencjackie. Wskazówki dla studentów, Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2000.
  8. Pytkowski Wacław, Organizacja badań i ocena prac naukowych, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1981.
  9. Urban Stanisław, Wiesław Ładoński, Jak napisać dobrą pracę magisterską, Wydawnictwo Akademii Ekonomicznej im. Oskara Langego, Wrocław 2001.
  10. Węglińska Maria, Jak pisać pracę magisterską?: poradnik dla studentów, Oficyna Wydawnicza „Impuls”, Kraków 2002.
  11. Wójcik Krystyna, Piszę pracę magisterską: poradnik dla studentów kierunków ekonomicznych, Oficyna Wydawnicza Szkoły Głównej Handlowej, Warszawa 2002;
  12. Wójcik Krystyna, Piszę pracę magisterską: poradnik dla autorów akademickich prac promocyjnych (licencjackich, magisterskich, doktorskich), Oficyna Wydawnicza Szkoły Głównej Handlowej, Warszawa 2002.
  13. Zaczyński Władysław, Poradnik autora prac seminaryjnych, dyplomowych i magisterskich, ŻAK, Warszawa 1995.
5/5 - (8 votes)

Seminarium dyplomowe – błędy w pracy dyplomowej

przez

Ponieważ dotychczasowy proces kształcenia sprowadzał się do przygotowania Państwa pod kątem stosowania podstawowych polskich i europejskich norm prawa administracyjnego w zakresie bezpieczeństwa publicznego, zarządzania kryzysowego oraz ochrony osób i mienia, celem seminarium dyplomowego, do którego przystępujecie, jest przygotowanie Was do samodzielnej pracy o charakterze naukowym.

Forma i metodyka prowadzenia seminarium dyplomowego jest oczywiście zróżnicowana i zależy od prowadzącego seminarium, a więc od promotora. Jego też ustalenia i uwagi są obowiązujące. On bowiem jest Waszym opiekunem naukowym i doradcą merytorycznym. Z Nim ustalicie wstępną i ostateczną tematykę pracy. On przyjmie, bądź skoryguje Wasz plan i konstrukcję pracy, a następnie przedyskutuje pierwszą i oceni ostateczną jej wersję.

Pamiętać zatem należy, że to Wy macie przygotować pracę dyplomową, a nie promotor. Natomiast Jego rolą w tym względzie jest:

  • określenie obszaru i Waszego problemu badawczego,
  • pomoc w wyborze i sformułowaniu tytułu pracy,
  • pomoc w doborze literatury przedmiotu oraz źródeł niezbędnych do napisania pracy,
  • czuwanie nad merytoryczną i formalną stroną pracy,
  • służenie radą i wskazówkami metodycznymi.

Warto pamiętać, że redakcja pracy dyplomowej jest pewną samodzielną wartością, której ujawnienie jest pierwszą rzeczą, która uderza czytelnika (najpierw widzisz stronę, potem ją czytasz). Ale oczywiście oprócz oprawy wizualnej jest też treść, która ujawnia szereg niedociągnięć i błędów. Dlatego dbanie o estetykę i poprawność redakcyjną pracy jest nie tylko wyrazem prawidłowej realizacji jednego z warunków uzyskania dyplomu, ale także sprawdzianem osobistego podejścia do jakości swojej pracy.

Błędy komputerowe zauważone przed oddaniem pracy promotorowi należy korygować odręcznie, kolorem czarnym. Oczywiście, jeśli ktoś nie ma możliwości, albo nie chce poprawić ich w komputerze i ponownie drukować. Istotne jest, żeby to nie promotor wyłapał te błędy.

5/5 - (8 votes)

Uwagi ogólne o pisaniu prac

przez

1. W celu uzyskania informacji o strukturze pracy i możliwościach opracowania na seminariach dyplomowych zawsze zostaniesz zapytany, ile stron musi mieć tekst. To pytanie udowadnia, że ​​osoby, które pytają o numer strony, nie wiedzą, jakie wymagania merytoryczne należy spełnić podczas pisania pracy. Żadna publikacja specjalistyczna nie określa zakresu wymogu egzaminacyjnego. Jakość pracy nie zależy od ilości stron. To zależy od przekonującego, logicznego i rzetelnego tematu.

2. Innym bardzo ważnym pytaniem jest to, aby studenci nie pytali: Ile czasu należy poświęcić na przygotowanie całego kursu? Jeśli student ma bardzo ustrukturyzowane notatki, teksty i poprawione opracowania, które systematycznie przygotowywał na seminaria, może napisać tekst do opracowania w ciągu kilku tygodni. Sto godzin dobrze zorganizowanej pracy osobistej może wystarczyć. Jednak na przetwarzanie nie powinno być zbyt mało czasu. Każdy wie z własnego doświadczenia, że ​​starannie przygotowana prezentacja końcowych rezultatów trudnego zadania ma istotny wpływ na ocenę. Więc nie oszczędzaj czasu na pracy redakcyjnej. Warto stosunkowo szybko zebrać wiedzę na ten temat i zbudować własną wiedzę, aby nie starczyło czasu i energii na pracę nad osiągniętymi wynikami.

3. Na stronie tytułowej należy podać imię i nazwisko autora pracy. To bardzo ważna informacja – wskazuje, kto jest autorem tekstu. Jeśli osoba tam wymieniona nie napisała pracy samodzielnie, to może podlegać odpowiedzialności karnej. Każdy, kto podaje plagiat po imieniu, jest nie tylko oszustem, jest także przestępcą, musi spodziewać się wezwania do prokuratury.

4. Formułowanie nazwy stanowiska może być czasem trudne. W fazie planowania wybrany temat został zatwierdzony przez dziekanat. Zmiana przedmiotu wymaga zgody tego kolegium. Dlatego przy ustalaniu tytułu studiów należy zawsze dokonać rozróżnienia między zatwierdzonym tematem.

5. Bardzo ważne jest opisanie treści pracy dyplomowej w sposób logiczny i komunikatywny. Nie powinno być powtórzeń. Dlatego każdy rozdział powinien zaczynać się od wyjaśnienia celu, w jakim został opracowany. Po tym wyjaśnieniu tekst zostaje włączony do treści. Zalecamy dodanie podsumowania na końcu każdego rozdziału. Ten sposób uchwycenia treści poszczególnych rozdziałów odzwierciedla strukturę całego opracowania. Ta metoda pomaga uniknąć powtórzeń i sprzeczności w opisach.

5/5 - (9 votes)

Wstęp oraz zakończenie pracy dyplomowej

przez

Wstęp stanowi wizytówkę pracę, jest tak ważnym elementem prac, że  musi być dopracowany, musi być napisany na najwyższym poziomie.

Zadaniem wstępu jest poinformowanie czytelnika o tym, co zawiera praca i czego można się spodziewać po jej zawartości.

We wstępie trzeba zamieścić takie elementy jak:

a) podać temat pracy i wyjaśnić użyte w niej pojęcia (w razie potrzeby);

b) wyjaśnić i uzasadnić, dlaczego wybrano dany temat (w pierwszej kolejności uzasadnić elementy naukowe, które uzasadniają dokonany wybór – np. wyniki swojej działalności zawodowej);

c) określić cel pracy i przedstawić zawarte w niej tezy, które autor odrzuca i które potwierdza;

d) określić rodzaj i charakter źródeł wykorzystanych w pracy (literatura, raporty, opracowania, podręczniki, internet);

e) omówić zastosowane metody badawcze oraz podać informacje o zebranym materiale badawczym;

f) scharakteryzować strukturę pracy oraz przedstawić poszczególne rozdziały jeden po drugim, podając ich główne idee.

Z kolei zakończenie pracy powinno być jej podsumowaniem, więc powinno być jasne i przejrzyste. Należy unikać powszechnego błędu powtarzania informacji zawartych we wstępie, tj. krótkiej – na końcu powinna być synteza wniosków i podsumowanie ustaleń autora w rozdziałach i podrozdziałach, a także umożliwienie Czytelnikowi oceny, czy Autor pracy osiągnął zamierzony cel.

5/5 - (8 votes)

Praca nie może być wyłącznie zbiorem cytatów

przez

Praca nie może być tylko zbiorem cytatów, które niektórzy uważają za naukowe. Cytaty z różnych źródeł nie powinny stanowić przerwy w tekście. Powinny uzasadniać i ilustrować Twoją opinię oraz stanowić podstawę do dyskusji, której zasady zostały jasno określone we wstępie do pracy.

Nie musisz więc zaczynać tekstu od cytatu tylko dlatego, że robią to inni lub dlatego, że ładnie wygląda. Cytowanie w oparciu o art for art, czyli bez przekonania, że ​​takie podejście jest konieczne, nie ma sensu.

Każdy cytat ma swoje znaczenie w zależności od miejsca, długości i kontekstu.

Cytuj innych, gdy zwracasz się do ich autorytetu, kłócisz się z nimi, wykorzystujesz ich pracę lub uważasz, że odzwierciedlają problem. Cytat w bardzo żywy i oryginalny sposób. Jednakże, kiedy bardziej interesujesz się lub jesteś w stanie wyrazić myśli innych ludzi, uchwyć je i przedyskutuj.

Czasami dobry cytat to tylko fragment myśli, a nie cały akapit.

Konieczna jest więc refleksja, gdyż wyrwanie fragmentu wypowiedzi z kontekstu może prowadzić do zniekształceń, rzucić myśli autora w złym świetle i wprowadzić w błąd niedoświadczonego czytelnika.

Cytat powinien być zawsze przypisem i być oznaczony w tekście cudzysłowami na początku i na końcu lub kursywą, chyba że styl redakcyjny redakcji nie pozostawia wątpliwości, że jest to cytat (dopuszczalne są wówczas inne oznaczenia, z w tym książka). Cytując teksty rozpoczynające się złamanym zdaniem, nie zapomnij o tak zwanych cudzysłowach otwierających z nawiasami:

„Tymczasowa Komisja Koordynacyjna NSZZ „Solidarność” stanow­czo potępia akt prowokacji, jakim jest napad na Ambasadę PRL w Ber­nie. […] Prowokacja ta stanowi próbę zdyskwalifikowania naszego związku w oczach światowej opinii publicznej, zniwelowania skutków politycznej porażki, którą totalitarny system poniósł 31 VIII [1982 r.] w Polsce.

Ostrzegamy jednocześnie opinię publiczną przed możliwością dalszych tego typu prowokacji.”

Źródło: Napad na Ambasadę w Bernie, „Tygodnik Mazowsze”, 15 IX 1982, nr 26.

Od 6 do 9 IX 1982 r. czterech uzbrojonych mężczyzn okupowało Ambasadę PRL w Bernie. Pracowników i interesantów przebywających na terenie placówki wzięto jako zakładników. Terroryści przedstawili się jako członkowie Polskiej Powstańczej Armii Krajowej i żądali zwolnie­nia internowanych członków NSZZ „Solidarność”, w tym Lecha Wałęsy, oraz zniesienia stanu wo­jennego. W toku negocjacji zmienili oni żądania na zapewnienie transportu lotniczego do Albanii lub Chin oraz okup w wysokości kilku milionów franków szwajcarskich. Okupacja ambasady zo­stała zakończona szturmem szwajcarskich służb specjalnych. Na łamach polskiej prasy za całe wydarzenie próbowano obwiniać m.in. działaczy „Solidarności”. Zob. M. Pernal, J. Skórzyński, Kalendarium Solidarności 1980-1989, Warszawa 2005, s. 110; T. Kozłowski, Terroryści z PRL, „Newsweek” 2010, nr 45.

5/5 - (11 votes)