Pisanie

pisząca mama, więc pisanie

Zabłyśnij kreatywnością

przez

Otóż, warto zadać sobie pytanie od czego zależy zakończona powodzeniem obrona naszej pracy magisterskiej? Najważniejszym jej elementem jest temat przewodni. A gdzie szukać weny do jego wymyślenia? Ażeby nasza praca magisterska zagwarantowała nam powodzenie na jej obronie, należy skoncentrować się na jej temacie. A jego wybór jest to niezwykle ważna rzecz. Zwłaszcza musi on być jak najbardziej niepowtarzalny.

Niewątpliwie taka reguła zwiększa nasze szanse na zainteresowanie komisji. Mało tego można tak zabłysnąć twórczą inwencją. Oczywiście członkowie komisji lubią, gdy studenci wykazują własną inicjatywę twórczą oraz piszą nowatorskie prace mgr. A po drugie tematy prac muszą być jak najbardziej treściwe. Im krócej, tym liczniejsza szansa na to, że pisząc pracę nie stracimy wątku przewodniego.

Oprócz tego zasada trzecia – takie tematy powinny być chociaż nieco powiązane z naszymi zainteresowaniami. Toteż o wiele prościej będzie się nam je pisało. Poza tym łatwiej również znajdziemy materiały źródłowe, na których będziemy się posiłkować pisząc naszą pracę. Niewątpliwie o wiele prościej będzie nam także przygotować się do egzaminu dyplomowego. Ogólnie najlepsze tematy prac drugiego stopnia to takie, jakie nie powodują problemów w ich opracowaniu, natomiast zarazem są niepowtarzalne oraz ciekawe i świadczą o naszym przejęciu.

Zabłyśnięcie kreatywnością w pracy dyplomowej to umiejętność wyjścia poza utarte schematy, odkrywania nowych perspektyw i przedstawiania swoich badań w sposób oryginalny i inspirujący. Praca dyplomowa nie musi być tylko formalnym zbiorem faktów i wyników badań – może także być świadectwem twórczego myślenia i zdolności do poszukiwania innowacyjnych rozwiązań. Jak więc zabłysnąć kreatywnością? Przede wszystkim warto:

  1. Zaprojektować temat w sposób nietypowy. Zamiast koncentrować się na utartych, powszechnych zagadnieniach, poszukaj w swojej dziedzinie niszy, która może być nieodkryta lub pomijana przez innych badaczy. Możesz spróbować połączyć różne dziedziny – na przykład zarządzanie i psychologię, albo technologię i sztukę. Nowatorskie podejście do tematu może przyciągnąć uwagę i wyróżnić pracę spośród innych.
  2. Użyć nietypowych metod badawczych. Jeśli w tradycyjnej pracy dyplomowej zazwyczaj stosuje się analizę danych liczbowych, badania ankietowe czy wywiady, to pomyśl o dodaniu bardziej kreatywnych technik – na przykład badania etnograficznego, tworzenia interaktywnych aplikacji, czy zastosowania sztucznej inteligencji w analizie danych. Takie podejście może nadać pracy wyjątkowy charakter.
  3. Wizualizacje z duszą. Choć tradycyjnie tabelki i wykresy służą jako narzędzia do przedstawiania danych, warto je wzbogacić o elementy, które będą nie tylko funkcjonalne, ale również estetyczne. Możesz wykorzystać infografiki, animacje lub interaktywne wykresy, które sprawią, że Twoja praca stanie się bardziej angażująca. Dobrze zaprojektowane wizualizacje mogą przekazać więcej niż długa analiza tekstowa, a także będą atrakcyjne dla przyszłych czytelników.
  4. Nieszablonowa struktura. Chociaż większość prac dyplomowych ma tradycyjny układ wprowadzenia, przeglądu literatury, metodologii, wyników i wniosków, spróbuj nadać pracy bardziej oryginalną formę. Może zacznij ją od „przyszłości” – opisując, jak może wyglądać rozwiązanie badanego problemu w 2050 roku, a potem cofnij się do teraźniejszości, pokazując drogę, która prowadzi do tego rozwiązania. Możesz także poeksperymentować z formą literacką – zamiast standardowego wstępu, spróbuj wprowadzenia w postaci krótkiej opowieści, scenki, która wprowadzi w temat pracy.
  5. Interaktywne elementy w pracy. Coraz częściej uczelnie pozwalają na prezentowanie pracy dyplomowej w formie multimedialnej. Możesz połączyć tekst z nagraniami wideo, podcastami lub materiałami audio, które będą stanowiły dodatek do pracy. Tego typu rozwiązanie sprawi, że Twoja praca będzie nie tylko bardziej interaktywna, ale także umożliwi głębsze zrozumienie badanego tematu.
  6. Pytanie „co by było, gdyby”. Okaż się kreatywny, wyciągając wnioski, które mogą wykraczać poza standardowe ramy analizowanego problemu. Pytanie „co by było, gdyby” może otworzyć nowe horyzonty w Twojej pracy – na przykład, jak zmiany w jednym obszarze wpływają na inne, jak innowacyjne rozwiązania mogłyby zmienić całkowicie dotychczasowe podejście do zarządzania, technologii, edukacji czy jakiejkolwiek innej dziedziny.

Zabłyśnij kreatywnością, łącząc rzetelną pracę badawczą z nowoczesnym podejściem, oryginalnością w metodach i formach przedstawiania treści. Tego typu podejście wyróżnia Cię nie tylko w oczach promotora, ale również stanowi doskonałą podstawę do dalszego rozwoju zawodowego i akademickiego.

5/5 - (8 votes)

Cel pisania pracy dyplomowej?

przez

W jakim celu piszemy prace dyplomowe? Ogólnie rzecz biorąc – aby zademonstrować, że nauczyliśmy się myśleć naukowo, że potrafimy posługiwać się wiedzą zdobytą podczas studiów, że sami potrafimy się kształcić i że mamy pewną wiedzę.

Przydatną nauką do napisania pracy dyplomowej jest bogata wiedza, która ukształtowała ludzi w historii kultury europejskiej, począwszy od Akademii Platońskiej w starożytnej Grecji. Student pracujący nad dyplomem nie tylko musi opanować wiedzę. Musi się nauczyć jej używać. Dzięki tej wiedzy możesz sformułować bardzo dobrą pracę.

Studenci i promotorzy potrzebują wiedzy, jak usprawnić pracę dydaktyczną pisania pracy dyplomowej. Treść mojego bloga skierowana jest do tych dwóch grup odbiorców. Głównie jednak dla studentów – autorów prac dyplomowych.

Cele poznawcze w pracach dyplomowych polegają na sformułowaniu ogólnych założeń do projektowania i rozwoju modelu. Opierają się na poszukiwaniu informacji o interesujących zjawiskach pod kątem takich aspektów jak: specyfika tych zjawisk, ich uwarunkowania i różnice wewnętrzne, poziom ich występowania oraz częstotliwość.

Praktyczne cele próbują określić przydatność metody (np. opracowanie planu marketingowego, strategi marketingowej, biznesplanu…).

Cele metodologiczne to opracowanie metody lub metodologii badawczej. Dlatego najlepiej jest uwypuklić cele teoretyczne i metodyczne w pracy dyplomowej oraz cele praktyczne w pracy inżynierskiej.

5/5 - (6 votes)

Literatura pomocna przy pisaniu prac dyplomowych i magisterskich

przez
Apanowicz J.: Zarys metodologii prac dyplomowych i magisterskich z organizacji i zarządzania. – Gdynia: Wyższa Szkoła Administracji i Biznesu, 1997. – 112 s.
Bartkowiak L.: Redagowanie pracy magisterskiej: poradnik dla studentów. – Poznań: Wydawnictwa Uczelniane Akademii Medycznej, 1998. – 167, [1] s.
Boć J.: Jak pisać pracę magisterską. – Wrocław: Kolonia Limited, 1994. – 73 s.
Budzich E.: Jak pisać pracę dyplomową? Poradnik dla studentów. – Warszawa: Wyższa Szkoła Ekologii i Zarządzania, 1997. – [2], 29 s.
Gambarelli G.: Jak przygotować pracę dyplomową lub doktorską: wybór tematu, pisanie, prezentowanie, publikowanie. – Wyd. 3. – Kraków: Towarzystwo Autorów i Wydawców Prac Naukowych „Universitas” , cop. 1998 . – 154, [1] s.
Kolman R.: Poradnik dla doktorantów i habilitantów, OPO TNOiK, Bydgoszcz 2000.
Krajewski M.: Praca dyplomowa z elementami edytorstwa. – Włocławek: Wyższa Szkoła Humanistyczno-Ekonomiczna, 1998. – 228 s.
Ładoński W., Urban S.: Proces tworzenia prac dyplomowych i magisterskich na studiach ekonomicznych. Poradnik. – Warszawa: PWN, 1989. – 210 s.
Majchrzak J.: Metodyka pisania prac magisterskich i dyplomowych: poradnik pisania prac promocyjnych oraz innych opracowań naukowych wraz z przygotowaniem ich do obrony lub publikacji. – Wyd. 3. – Poznań: AE , 1999. – 67 s.
Majchrzak J., Mendel T.: Metodyka pisania prac magisterskich i dyplomowych: poradnik pisania prac promocyjnych oraz innych opracowań naukowych wraz z przygotowaniem ich do obrony i publikacji. – Poznań: AE, 1995. – 67 s.
Małecki J., Żabiński Z.: Podstawowe zagadnienia metodologiczne pracy naukowej. Przewodnik do seminarium kursowego dla studentów I roku wyższych studiów ekonomicznych. – Wyd. 4. – Kraków: AE, 1988. – 61 s.
Mendel T.: Metodyka pisania prac doktorskich. – Wydanie 4. – Poznań: Wydawnictwo Akademii Ekonomicznej, 1999. – 87 s.
Oliver P.: Jak pisać prace uniwersyteckie. – Kraków: Wydawnictwo Literackie, 1999. – 196, [3] s.
Orczyk J.: Zarys metodyki pracy umysłowej. Warszawa: PWN, 1988. – 87 s.
Pieter J.: Ogólna metodologia pracy naukowej. Wrocław: Ossolineum, 1967. – 472 s.
Święcicki M.: Jak studiować? Jak pisać pracę magisterską? – Wyd.2 – Warszawa: PWN, 1971. – 215 s.
Urban S.: Jak napisać dobrą pracę magisterską? – Wrocław: AE, 1997. – 218 s.
Urbański S., Ładoński W.: Jak pisać pracę magisterską? – Wrocław: AE, 1994. – 196 s.
Wojciechowski T.: Jak pisać prace dyplomowe – licencjackie i magisterskie: poradnik. – Warszawa: Wyższa Szkoła Zarządzania i Marketingu, 1998. – 35 s.
Woźniak K.: O pisaniu pracy magisterskiej na studiach humanistycznych: przewodnik praktyczny. – Warszawa, Łódź: Wydaw. Naukowe PWN, 1998. – 131, [1] s.
Wójcik K.: Piszę pracę magisterską. Poradnik dla studentów kierunków ekonomicznych. – Warszawa: SGH, 1995. – 135 s.
Wyglądała E.: Informacja o rozprawach doktorskich i habilitacyjnych z zakresu pracy: (zakończonych w 1997 r.) – Warszawa : Główna Biblioteka Pracy i Zabezpieczenia Społecznego, 1998. – [6], 28 s.
Żółtowski B.: Seminarium dyplomowe : zasady pisania prac dyplomowych. – Bydgoszcz: Wydawnictwo Uczelniane AT-R , 1997. – 147, [4] s.
4.9/5 - (7 votes)

Tabele i rysunki w pracy dyplomowej

przez

Każda tabela musi mieć swój numer, tytuł (nad tabelą, wyśrodkowany) i źródło (pod tabelą). Tabela powinna być wyśrodkowana (niekoniecznie zawartość wewnątrz tabeli musi być wyśrodkowana – to zależy od charakteru zawartości). Odstęp wewnątrz tabeli raczej 1, wielkość czcionki może być zmniejszona – to zależy od autorskiego wyboru. Nazwa tabeli oraz źródło powinny być pisane z odstępem 1.

W przypadku źródła warto zmniejszyć czcionkę do 11. Kolumny i wiersze nie muszą być tego samego rozmiaru. Należy unikać dzielenia tabel między różnymi stronami. Jeżeli rozmiar tabeli pozwala, powinna ona być umieszczona na jednej stronie. Oznacza to, że tabelę niekoniecznie musimy umieszczać w miejscu, w którym się na nią powołujemy. Możemy bowiem napisać: „… obliczenia zamieszczono w tabeli 6”, i jeżeli w tym miejscu jej umieszczenie prowadziłoby do jej dzielenia między strony, rezygnujemy z tego, pisząc dalej tekst, zaś tabelę umieszczamy na stronie następnej.

Podobnie rysunek w pracy, którą piszemy musi posiadać i numer i tytuł i podane źródło. Rysunek jest graficzną ilustracją czegoś, co wcześniej lub później jest omawiane. Strona graficzna znakomicie podnosi efektowność pracy, pod warunkiem, że przemyślane są odpowiednie wybory: typ rysunku, jego rozmieszczenie, eksponowanie tego, co najważniejsze. Graficzne ilustracje mogą być różnie nazywane: „rysunek”, „wykres”, „schemat”, „mapa”, „model”. Można też zastosować jednolitą nazwę do wszystkich wymienianych, a mianowicie: „rycina”.

Tabele i rysunki są istotnymi elementami pracy dyplomowej, ponieważ pomagają w przejrzysty sposób przedstawić dane, wyniki badań oraz ilustracje, które są niezbędne do pełniejszego zrozumienia omawianych zagadnień. Ich prawidłowe rozmieszczenie i opisanie wpływa na czytelność pracy i jej profesjonalny charakter.

Tabele w pracy dyplomowej służą do prezentacji danych w sposób uporządkowany, co ułatwia ich porównanie i analizę. Powinny być numerowane kolejno w obrębie całej pracy, na przykład „Tabela 1”, „Tabela 2”, itd. Numeracja tabeli powinna być umieszczona nad nią, a tytuł tabeli powinien jasno określać, jakie dane zostały w niej przedstawione. Tytuł tabeli powinien być zwięzły, ale wystarczająco opisowy, aby czytelnik mógł zrozumieć, co znajduje się w tabeli, bez konieczności czytania pełnej treści pracy. Każda tabela powinna być umieszczona w miejscu, w którym jej treść jest omawiana w tekście, a jeśli nie ma takiej możliwości, powinna być odniesiona w odpowiednim fragmencie pracy.

Rysunki, podobnie jak tabele, mają za zadanie przedstawienie graficzne wyników badań, schematów, wykresów czy ilustracji. Rysunki mogą być wykorzystywane do wizualizacji danych, wyników eksperymentów, procesów, a także jako narzędzia do lepszego zobrazowania omawianych problemów. Rysunki, podobnie jak tabele, powinny być numerowane kolejno w pracy (np. „Rysunek 1”, „Rysunek 2”), a tytuł rysunku powinien opisywać, co jest przedstawione na ilustracji. Numeracja rysunków również znajduje się pod nimi. Warto zadbać, by rysunki były czytelne, miały odpowiednią jakość, a ich elementy były dobrze widoczne (np. etykiety na osiach wykresów, legendy, tytuły).

Zarówno tabele, jak i rysunki powinny być umieszczane w odpowiednich miejscach pracy, gdzie omawiane są dane, które one przedstawiają. Ważne jest, aby były one zgodne z treścią tekstu, a każdorazowe odniesienie do tabeli lub rysunku w tekście było wyraźne i precyzyjne, np. „Jak pokazano w tabeli 3…” lub „Na rysunku 5 przedstawiono…”.

Ponadto, jeśli w pracy znajdują się liczne tabele i rysunki, warto umieścić spis tabel i rysunków na początku pracy lub po spisie treści, co ułatwia nawigację w pracy i szybkie odnalezienie konkretnych ilustracji czy tabel.

Prawidłowe stosowanie tabel i rysunków w pracy dyplomowej nie tylko zwiększa jej przejrzystość, ale także świadczy o staranności autora w przedstawianiu wyników swoich badań. Ważne jest, aby pamiętać, że tabele i rysunki muszą być dobrze opisane, numerowane i umieszczone w kontekście, aby były pomocne w pełnym zrozumieniu omawianych zagadnień.

5/5 - (5 votes)

Przypisy bibliograficzne w systemie harvardzkim

przez
  1. Przypisy bibliograficzne w systemie harvardzkim polegają na powoływaniu się na dane źródło bezpośrednio w tekście pracy, bez podawania jego pełnego opisu bibliograficznego w dolnej części stron (dokładne i pełne opisy bibliograficzne wykorzystanych źródeł umieszcza się tylko w bibliografii załącznikowej na końcu pracy).

Uwaga! Inne przypisy, np. polemiczne, umieszcza się tradycyjnie u dołu strony.

  1. Przypisy bibliograficzne w systemie harvardzkim umieszcza się bezpośrednio po cytacie lub w innym miejscu wymagającym wskazania źródeł w formie skróconej informacji bibliograficznej – podając w nawiasach kwadratowych:

nazwisko autora, ewentualnie: współautorów, redaktora lub pierwsze słowa tytułu źródła (w przypadku prac zbiorowych bez podanego redaktora), rok wydania publikacji,

oraz ewentualnie numer strony lub numery stron (w zależności od kontekstu), na które powołuje się autor pracy.

Przykłady:

Mimo optymizmu rządu wydaje się, że poparcie dla reformy rządu systematycznie maleje [Kowalski 1999].

Grupa strategiczna składa się z rywalizujących ze sobą firm, które mają podobne podejście do prowadzenia walki konkurencyjnej na danym rynku [Porter 2006, s. 197].

Na współczesnym rynku, przede wszystkim z racji jego dynamiki, coraz większe znaczenie przypisuje się antycypowaniu zmian i wyprzedzaniu pod tym względem konkurencji [Albarran 2004, s. 291-307].

Poniżej zostanie przedstawiona krótka charakterystyka najciekawszych rozwiązań [Europa 2010].

Rekonstruując i podsumowując obszerne rozważania na ten temat, prowadzone w literaturze [Luka konkurencyjna 2002, s. 11-17], można stwierdzić, że schemat analityczny to narzędzie badawcze polegające – w prostszym ujęciu – na określeniu istotnych cech lub zmiennych opisujących dane zjawisko, proces lub określoną kategorię teoretyczną, albo – w bardziej skomplikowanym ujęciu – oznaczające dodatkowo, oprócz identyfikacji zmiennych, określenie obszaru.

Według Słownika ekonomii PWN [Black 2008, s. 32] biznes jest terminem zbiorczym, określającym wszystkie formy działalności gospodarczej (produkcyjnej, usługowej, handlowej) i ukierunkowanej na osiągnięcie zysku.

  1. Dane bibliograficzne kilku omawianych jednocześnie publikacji należy oddzielać średnikami.

Przykład:

Jedną z liczniejszych jest dynamicznie rozwijająca się grupa opracowań dotyczących nadmorskiej przestrzeni turystycznej [Wall 1971; Gormsen 1981; Pearce 1985; Smith 1992].

  1. Sposób podawania danych bibliograficznych w przypisie zależy od kontekstu: jeżeli ze zdania lub akapitu, po którym należałoby umieścić przypis, jasno wynika, na czyje dzieło następuje powołanie (w tekście pojawia się nazwisko autora), wystarczy ograniczyć zawartość odsyłacza do roku publikacji oraz ewentualnie numeru strony.

Przykłady:

Według Beckera [1990] w teorii ekonomicznej ważna jest racjonalność odnosząca się do całego rynku, a nie do poszczególnych gospodarstw domowych.

  1. Obrębalski [1998, s. 25] stoi na stanowisku, że kreowanie pozytywnego wizerunku miasta, powiatu czy gminy „wymaga podjęcia kompleksowych działań w kierunku zwiększenia identyfikacji danej jednostki terytorialnej w otoczeniu”.
  2. Jeżeli dana publikacja ma dwóch autorów, podaje się oba nazwiska, łącząc je spójnikiem „i”.

Przykład:

Te dane również powinny być uwzględniane w ocenie innowacyjności przedsiębiorstwa [Kwiatkowski i Wasilewski 1998, s. 43-45].

Podobnie należy postąpić w przypadku trzech autorów, przy czym spójnik „i” stawia się przed ostatnim nazwiskiem.

Przykład:

Innowacje wcale nie muszą być kopiowane i wchłaniane [Lachowski, Szambelańczyk i Woźniak 2009, s. 67-71].

  1. Jeżeli autorów jest więcej niż trzech, podaje się tylko pierwszego z nich z dodatkiem skrótu „i in.”.

Przykłady:

Jednocześnie podkreślano, że wnioski uzyskane na podstawie tych modeli powinny mieć przełożenie na decyzje na poziomie mikroekonomicznym [Fujita i in. 1999].

W związku z tym, sieci traktowane są przez niektórych jako trzecia możliwa forma koordynacji życia gospodarczego, obok rynku i hierarchii [Thompson i in. 1993, s. 1-19], w szczególności jako forma pośrednia między rynkiem a hierarchią Williamsona [Thorelli 1986; Jarillo 1998].

  1. Jeżeli kilka wykorzystywanych w pracy dokumentów ma autorów o tym samym nazwisku i ten sam rok wydania, rozróżnia się je za pomocą pierwszych liter imion autorów.

Przykład:

[Nowak A. 2003; Nowak W. 2003]

  1. Jeżeli powołujemy się na kilka publikacji jednego autora opublikowanych w tym samym roku, po roku wydania należy dodać (bez spacji) kolejne małe litery, np. 1991a, 1991 b; oznaczenia te powtarza się wówczas w bibliografii zamieszczonej po tekście głównym.

Przykłady:

Maki [2007a] przekonująco pokazuje, że imperializm ekonomii, podobnie jak opisany wcześniej proces unifikacji teorii wewnątrz ekonomii, może być uzasadniony metodologicznie jako realizacja znanego z filozofii nauk przyrodniczych ideału unifikacji nauki (jedności nauki) [Strawiński 1997; Maki 2001].

W sytuacji, kiedy wydaje się, że na temat uwarunkowań i perspektyw wzrostu gospodarczego zostało powiedziane jeśli nie wszystko, to nadzwyczaj dużo – także odnośnie do Polski [Płowiec i in. 2001; Kołodko 2002a, 2002b; Owsiak i in. 2002; Noga 2004] – warto raz jeszcze zastanowić się nad pewnymi aspektami tego fundamentalnego dla funkcjonowania i rozwoju społeczeństwa fenomenu.

  1. Jeśli dokonujemy bezpośredniego cytatu z cudzej pracy, powinien on być dokładnie oznaczony za pomocą cudzysłowu; w takim wypadku należy także wskazać numer strony, z której pochodzi cytowany tekst.

Przykłady:

Nawet bardzo impulsywni kupujący nie kupują „na każde zawołanie swoich impulsów” [Rook i Fisher 1995, s. 306].

Numer strony można wskazywać także wtedy, gdy nie dokonujemy bezpośredniego cytatu, a jedynie własnymi słowami opisujemy myśl autora, jednak nie jest to konieczne.

  1. Jeśli powołujemy się na pozycję, której co prawda nie czytaliśmy, ale która była zacytowana w innej, czytanej przez nas publikacji, nie można powoływać się na tego pierwszego autora, lecz jedynie na autora publikacji, którą mamy.

Przykład:

Według Shapiro [za: Bellenger, Robertson i Hirschman 1978, s. 15] „nie ma czegoś takiego jak grupa produktów impulsywnych, bo praktycznie każda rzecz może być kiedyś przedmiotem impulsywnego zakupu dla określonego konsumenta”.

  1. Kilka publikacji cytowanych razem (w jednym nawiasie) szereguje się najczęściej w kolejności chronologicznej lub w innej kolejności, w zależności od kontekstu.

Przykłady:

Powstało co prawda sporo analiz opisujących przebieg oraz główne rezultaty imperializmu ekonomii [Tullock i McKenzie 1975; Stigler 1984; Hirschleifer 1985; Lazear 2000; Bowmaker 2005], jednak, z wyjątkiem dwóch odosobnionych prac [Fine 1999; Amadae 2003], nie ma takich, które próbowałyby wyjaśniać historyczne przyczyny tego zjawiska [Maki 2007a, s. 4].

Maki [2007a] przekonująco pokazuje, że imperializm ekonomii, podobnie jak opisany wcześniej proces unifikacji teorii wewnątrz ekonomii, może być uzasadniony metodologicznie jako realizacja znanego z filozofii nauk przyrodniczych ideału unifikacji nauki (jedności nauki) [Maki 2001; Strawiński 1997].

Gdy zachodzi potrzeba powołania się na prace kilku autorów pochodzące z różnych lat, aby uniknąć konieczności powtarzania w nawiasie tego samego nazwiska z kolejnymi datami, szereguje się prace chronologicznie w obrębie poszczególnych autorów.

Przykład:

Przez większą część tego okresu, mniej więcej do lat 80. XX w., wpływ ten był jednostronny – ekonomia naśladowała, parafrazowała lub absorbowała różne elementy nauk „twardych”: ich metody i standardy badawcze, rezultaty naukowe, związane z nimi poglądy filozoficzne itp. [Mirowski 1989, 2002; Weintraub 2002; Hands 2006].

  1. Jeśli powołujemy się na opracowania, raporty, dane statystyczne przygotowane przez organizacje, instytucje itp., które nie mają podanych autorów (lub redaktorów), zamiast autora podaje się nazwę tych organizacji.

Przykłady:

Zauważalna jest także wysoka dynamika w zakresie ochrony zdrowia oraz higieny osobistej – podane przez Główny Urząd Statystyczny (GUS) wartości cenowe dla tych towarów i usług w 2009 r. były wyższe niż rok wcześniej [GUS 2010].

W ten sposób, w ocenie większości obserwatorów i opiniotwórczych instytucji zakończyła się faza nadzwyczajnie niskich realnych stóp procentowych [International Financial Statistics 2006].

5/5 - (4 votes)