piszacamama

Przypisów ciąg dalszy

przez

Poniższe przykłady prezentują sposób wykazywania niektórych rodzajów literatury. Zaznajamiając się z nimi, trzeba zwrócić uwagę na porządek i kolejność prezentacji poszczególnych elementów zapisu oraz rodzaj i umieszczenie znaków interpunkcyjnych.

1. Książka – jeden autor
Simon H: Zarządzanie cenami. PWN. Warszawa 1996.
2. Książka – dwóch i więcej autorów
Stone M., Bond A., Blake E.: Marketing bezpośredni i interaktywny. PWE. Warszawa 2007.
3. Fragment w pracy zbiorowej
Przybylski H.: Marketing polityczny a polityczne public relations. W: Public relations.
Teoria i praktyka komunikowania. Red. H. Przybylski. Wydawnictwo Akademii
Ekonomicznej w Katowicach. Katowice 2007.
4. Artykuł w wydawnictwie ciągłym
Szczepanik R.: Patronat prasowy. „Marketing w Praktyce” 2000, nr 3.
Przypisy powinny zawierać następujące ważniejsze skróty:
a) ibidem lub tamże – oznaczenia to stosuje się tylko w przypadku ponownego odesłania do powyżej
cytowanego dzieła. Odesłanie i dzieło nie może być przedzielone inną pozycją literaturową.
Przykład:
1 M. R. Solomon: Zachowania i zwyczaje konsumentów. Wydawnictwo Helion. Gliwice 2006, s. 15.
2Ibidem, s. 36.
b) Idem, idae (tenże) – oznaczenie to stosuje się w przypadku wskazywania w tym samym przypisie
więcej niż jednej publikacji tego samego autora, w przypadku mężczyzny – idem, w przypadku kobiety
– idae.
Przykład:
1A. Sznajder: Sztuka promocji – czyli jak najlepiej zaprezentować siebie i swoją firmę. Business Press.
Warszawa 1995, s. 12; idem: Marketing wirtualny. Dom Wydawniczy ANC. Kraków 2000, s. 5.
c) op. cit. (dz. cyt.) – oznaczenie to stosuje się w przypadku ponownego odesłania do wcześniej
zacytowanego dzieła, pod warunkiem, że jest to jedyne wykazane w pracy dzieło danego autora, a samo
odesłanie i dzieło (wcześniej już cytowane) przedzielone zostały jedną lub więcej pozycjami
literaturowymi innych autorów.
Przykład:
1 P. Kotler: Marketing od A do Z . PWE. Warszawa 2004, s. 55.
2 T. Kramer: Podstawy marketingu. PWE. Warszawa 2004. s. 5.
3 P. Kotler: op. cit., s. 53.

W pracy licencjackiej kluczowe jest odpowiednie wykazywanie literatury, co wpływa na jej wiarygodność i wartość naukową. Sposób prezentowania źródeł powinien być zgodny z wymaganiami uczelni i przyjętym stylem cytowania. Wyróżnia się kilka rodzajów literatury, które wymagają specyficznego sposobu prezentacji w bibliografii i przypisach.

Podstawową kategorią literatury są monografie, czyli książki naukowe poświęcone określonemu zagadnieniu. W przypadku monografii autor jest najczęściej jednoznacznie określony, a cała publikacja stanowi zwarty wykład na dany temat. W bibliografii monografie podaje się, uwzględniając nazwisko i inicjał imienia autora, tytuł kursywą, miejsce i rok wydania oraz wydawnictwo. Jeżeli cytuje się konkretne fragmenty, należy dodać numer strony w przypisie.

Artykuły naukowe publikowane w czasopismach i pracach zbiorowych to kolejny ważny rodzaj literatury. W takich przypadkach konieczne jest podanie nazwiska autora, tytułu artykułu w cudzysłowie, nazwy czasopisma kursywą, numeru tomu lub zeszytu, roku wydania oraz zakresu stron. Jeśli artykuł znajduje się w pracy zbiorowej, podaje się również redaktora naukowego i tytuł całej publikacji.

Źródła internetowe stanowią istotną część współczesnych opracowań naukowych, ale wymagają szczególnej staranności przy ich wykazywaniu. Należy podać pełny adres URL, datę dostępu oraz – jeśli to możliwe – autora i tytuł dokumentu. Warto unikać stron niesprawdzonych i nienaukowych, a zamiast tego korzystać z oficjalnych baz danych, stron instytucji naukowych i czasopism recenzowanych.

Literatura prawna, taka jak akty prawne i dokumenty urzędowe, powinna być cytowana zgodnie z obowiązującymi standardami. W przypadku ustaw i rozporządzeń podaje się pełną nazwę aktu prawnego, rok jego uchwalenia oraz numer dziennika ustaw. Jeżeli praca odnosi się do wyroków sądowych lub interpretacji prawnych, konieczne jest podanie sygnatury sprawy i organu, który wydał dokument.

Źródła statystyczne, raporty i opracowania instytucji badawczych wymagają podania pełnej nazwy instytucji, tytułu dokumentu, roku wydania oraz, jeśli dostępne, numeru publikacji lub serii. W przypadku baz danych statystycznych warto dodać informację o dacie dostępu, ponieważ dane mogą ulegać aktualizacji.

Wykazywanie literatury powinno być konsekwentne i zgodne z przyjętym stylem cytowania, takim jak APA, MLA lub Chicago. Stosowanie jednolitych zasad zapewnia przejrzystość i profesjonalizm pracy, a także pozwala uniknąć zarzutów o nieścisłości czy niepoprawne wykorzystanie źródeł.

5/5 - (3 votes)

Zastosowanych metod i narzędzi badawczych

przez

Praca napisana została w oparciu o studia literaturowe oraz wyniki badań ankietowych przeprowadzonych według zasad metody Servqual. Zostały wykorzystane także wewnętrzne dokumenty firmy oraz obserwacje autora (wskazać zastosowane metody np. mapowanie, wywiad, ankieta itp.)

Dla żółtodzioba metody, techniki i narzędzia badawcze definiują określony typ badań, ale nie potrafią oni odróżnić tych pojęć. Jednak absolwent nauk społecznych powinien rozpoznać różnice między powyższymi terminami.

Pierwszym krokiem w prowadzeniu badań będzie wybór metody badawczej, tj. określonej koncepcji działalności empirycznej.

Dla każdej techniki badawczej należy dobrać narzędzie badawcze, które można wykorzystać w pracy badawczej. Dla trzech wymienionych technik badawczych można zaproponować następujące instrumenty badawcze:
1) obserwacja:
a) arkusz obserwacyjny;
b) protokół obserwacji;
c) komentarze;
d) opisy;
e) nagrania dźwiękowe lub fotograficzne.
2) Wywiad:
a) kwestionariusz wywiadu;
b) Instrukcje wywiadu.
3) ankieta:
a) Kwestionariusz ankiety.

Kolejnym krokiem powinno być zidentyfikowanie działań zmierzających do osiągnięcia celu badawczego tj. wybór techniki badawczej. Po wybraniu działań do przeprowadzenia badań należy zastanowić się, jakie narzędzie lub narzędzia będzie dla naszych badań przydatne, kwestionariusz ankiety.

Wywiad możemy przeprowadzić między innymi za pomocą kwestionariusza wywiadu. Komponując pytania do kwestionariusza musimy pamiętać, że zasadniczo rozróżniamy trzy rodzaje pytań (oczywiście można je podzielić na podkategorie, ale nie jest to podręcznik metodologii badań społecznych, więc tylko zarys tematu). Dlatego zadajemy pytania:

a) zamknięte;

b) otwarte;

c) kafeteria z odpowiedziami.

Zastosowane metody i narzędzia badawcze odgrywają kluczową rolę w pracy licencjackiej, ponieważ determinują sposób zbierania i analizowania danych, a tym samym wpływają na jakość i wiarygodność uzyskanych wyników. Wybór odpowiednich metod powinien być dostosowany do charakteru badanego problemu oraz celu pracy. Odpowiednia metodologia pozwala na systematyczne podejście do analizy i zapewnia spójność logiczną całego procesu badawczego.

W pracy licencjackiej można zastosować zarówno metody ilościowe, jak i jakościowe, a w niektórych przypadkach połączenie obu podejść. Metody ilościowe opierają się na analizie danych liczbowych i statystycznych, umożliwiających precyzyjne ujęcie badanego zjawiska oraz formułowanie uogólnień. Do popularnych metod ilościowych należą ankiety, analiza danych statystycznych oraz eksperymenty. Z kolei metody jakościowe pozwalają na dogłębne zrozumienie zjawisk społecznych, kulturowych czy organizacyjnych poprzez analizę wywiadów, obserwacji lub studiów przypadków. Są one szczególnie użyteczne w badaniach, które koncentrują się na interpretacji subiektywnych doświadczeń i opinii badanych osób.

Ważnym aspektem metodologii jest również wybór odpowiednich narzędzi badawczych, które służą do gromadzenia danych. W przypadku badań ilościowych mogą to być kwestionariusze ankiet, testy, arkusze obserwacyjne czy narzędzia do analizy statystycznej, takie jak arkusze kalkulacyjne lub specjalistyczne programy (np. SPSS, Statistica). W badaniach jakościowych narzędzia obejmują scenariusze wywiadów, notatki terenowe czy narzędzia do analizy treści, takie jak programy do kodowania danych tekstowych.

Ważnym elementem procesu badawczego jest również weryfikacja rzetelności i wiarygodności zastosowanych metod i narzędzi. W badaniach ilościowych kluczowe jest zapewnienie odpowiedniej liczebności próby, właściwego doboru respondentów oraz minimalizacji błędów pomiarowych. W metodach jakościowych istotne jest natomiast zachowanie spójności interpretacyjnej, unikanie stronniczości badacza oraz stosowanie triangulacji, czyli porównywania wyników uzyskanych różnymi metodami w celu zwiększenia ich wiarygodności.

Każda metoda badawcza ma swoje ograniczenia, dlatego istotne jest, aby w pracy licencjackiej jasno określić zarówno jej zalety, jak i potencjalne słabości. Wybór metod powinien być dobrze uzasadniony i zgodny z postawionymi pytaniami badawczymi. Poprawnie dobrane metody i narzędzia pozwalają na rzetelną analizę badanego zagadnienia oraz wyciągnięcie trafnych i wartościowych wniosków, co w efekcie wpływa na jakość całej pracy.

5/5 - (5 votes)

Wzór wstępu

przez

W pierwszej z wymienionych instytucji źródłem danych o bezpośrednich inwestycjach zagranicznych w Polsce jest prowadzony przez nią rejestr projektów inwestycyjnych przekraczających 1 mln USD. Obejmuje on deklaracje firm co do wartości zaangażowanego obcego kapitału oraz podjętych w tym zakresie zobowiązań. Badaniem objęte są wyłącznie podmioty posiadające ponad 10% udziałów w działających w naszym kraju spółkach.

Za główną zaletę ukazujących się jako The Top of Major Foreign Investors in Poland (Lista największych inwestorów w Polsce) materiałów należy uznać ich aktualność. Wynika ona zarówno ze stosunkowo krótkiego okresu opracowania, jak i częstego ich uzupełniania o nowe informacje, które ma miejsce na koniec każdego półrocza. Z uwagi na brak, w zbiorach PAIiIZ, jednoczesnego zaszeregowania danych według macierzystych krajów przedsiębiorstw oraz województw, przeprowadzone w pracy rozważania oparto również na opracowaniach GUS. Jego publikacje, pod tytułem Wyniki finansowe podmiotów gospodarczych z udziałem kapitału zagranicznego obejmujące lata 1993-1996 oraz Działalność gospodarcza spółek z udziałem kapitału zagranicznego po 1997 roku, dotyczą wszystkich spółek z udziałem zagranicznym niezależnie od wysokości udziału, przy czym dane o działalności instytucji finansowych ujmowane są odrębnie.

W zawartych w niniejszej pracy rozważaniach pomocne były również Bilansowe wyniki banków dla okresu 1995-2002. Z kolei z uwagi na brak wyodrębnienia inwestorów z RFN nie wykorzystano publikacji opisującej tendencje zachodzące w sektorze ubezpieczeń. Pomimo braku porównywalności informacji opracowanych przez PAIiIZ oraz GUS, wykorzystanie materiałów ostatniej instytucji pozwala na prześledzenie tendencji występujących w podmiotach z niemieckim kapitałem, co zwiększa wartość poznawczą prezentowanych analiz.

5/5 - (2 votes)

Wskazówki z uczelni

przez

1. Jeśli tytuł pracy jest bardzo długi, to w kolejnym przypisie można umieścić tylko pierwsze trzy słowa i zrobić znak: (…)

2. Rysunki, tabele, wykresy muszą być opisane: nad rysunkiem jego tytuł, np. Rys. 1 Wskaźniki wzrostu gospodarczego, a pod rysunkiem podane źródło – Źródło: D. Romer: Makroekonomia dla zaawansowanych. PWN Warszawa 2000, s. 68

3.  W pracy proszę nie używać pierwszej osoby liczby pojedynczej i mnogiej.

4. W pracy proszę unikać form wskazujących na podawanie porad, np. Firma musi, Bank powinien, itp.

5. Każda typologia, wzór, definicja itp. powinny być opatrzone przypisem, z jakiego źródła zostały wykorzystane.

6. Proszę pamiętać o budowaniu logicznej całości. Każdy rozdział wynika z poprzedniego. Każda część pracy powinna mieć konstrukcję: wstęp, rozwinięcie, podsumowanie.

7. Proszę nie kończyć rozdziału tabelami, klasyfikacjami, rysunkami. Rozdział powinien się kończyć zdaniem podsumowującym i zapowiadającym następne zagadnienie.

8. Część teoretyczna powinna zawierać:

– definicje podstawowych pojęć wykorzystywanych w pracy

– omówienie koncepcji i teorii stanowiących podstawę rozważań

– omówienie problemów występujących w ramach opracowywanego zagadnienia.

9. Rozdział badawczy powinien składać się z części:

– metoda badawcza

– charakterystyka próby badawczej

– wyniki badań

– podsumowanie badań.

5/5 - (2 votes)

Nagłówki i stopki w pracy

przez

To nie jest porada uniwersalna. Podaję tutaj przykładowe wymogi jednej z uczelni. W tym wypadku jest to Wyższa Szkoła Nauk Społecznych w Warszawie. Na innych uczelniach te wymogi mogą być inne, albo może ich nie być w ogóle – wtedy wszystko będzie zależeć od indywidualnych preferencji autora i promotora. Albo od domyślnych ustawień edytora tekstu.

Jednak w Wyższej Szkole Nauk Społecznych w Warszawie wymogi odnośnie nagłówków i stopek w tekstach są następujące.

W pracy magisterskiej można stosować nagłówki i stopki. W takim wypadku odległość od krawędzi strony nagłówka i stopki powinna wynosić 35 punktów. Nagłówki rozdziałów powinny być drukowane czcionką pogrubioną Times New Roman o rozmiarze 10 [to przecież będzie wyglądać tragicznie!]. Nagłówek powinien zawierać temat rozdziału. Nagłówki nie powinny występować na stronie tytułowej, na stronie ze spisem treści ani na pierwszych stronach kolejnych rozdziałów.

W stopce, oczywiście, umieszczamy przede wszystkim numer strony. W pracach dyplomowych w Wyższej Szkole Nauk Społecznych w Warszawie nie stosuje się umieszczania numeru strony w nagłówku. Technicznie, oczywiście, jest taka możliwość, jest to banalnie łatwe, ale w pracach licencjackich i magisterskich nie stosuje się takiego rozwiązania. Można w książkach, choć mało kto tak robi.

Nagłówki i stopki w pracy licencjackiej pełnią ważną rolę organizacyjną i estetyczną, pomagając w zachowaniu czytelności oraz ułatwiając nawigację po dokumencie. Powinny być zgodne z wymaganiami uczelni oraz standardami edytorskimi, aby zapewnić spójność i profesjonalny wygląd całej pracy.

Nagłówki mogą zawierać tytuł pracy lub nazwisko autora i temat rozdziału, co ułatwia orientację w treści podczas przeglądania dokumentu. Często stosuje się różne nagłówki dla stron parzystych i nieparzystych – na jednych może znajdować się nazwa uczelni, a na drugich tytuł pracy lub rozdziału. Warto zadbać o ich czytelność i spójność wizualną, dobierając odpowiednią czcionkę oraz rozmiar tekstu, który nie powinien dominować nad główną treścią strony.

Stopki zazwyczaj zawierają numerację stron, umieszczoną centralnie lub wyrównaną do jednej z krawędzi. W niektórych przypadkach w stopce mogą znajdować się również inne elementy, takie jak tytuł pracy, rok obrony lub dodatkowe oznaczenia uczelniane. Istotne jest, aby stopki były spójne na wszystkich stronach, z wyjątkiem strony tytułowej, spisu treści i ewentualnych stron aneksów, gdzie numeracja często jest pomijana.

Układ nagłówków i stopek powinien być dostosowany do standardów uczelni, dlatego przed rozpoczęciem formatowania warto zapoznać się z wytycznymi dotyczącymi edycji pracy dyplomowej. Odpowiednie ustawienie tych elementów pozwala na estetyczne sformatowanie dokumentu i wpływa na jego profesjonalny odbiór.

5/5 - (2 votes)
Exit mobile version